A road not taken by Robert Frost

 

A.I. image

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair, 

And having perhaps the better claim, 

Because it was grassy and wanted wear; 

Though as for that the passing there

 Had worn them really about the same

I shall be telling this with a sigh Somewhere ages and ages hence: Two roads diverged in a wood, and I— I took the one less traveled by, And that has made all the difference.

Ίσως το μοναδικό ποίημα που εκτιμώ, γενικά δε 'νοιώθω' την ποίηση. Παρεξηγημένο ποίημα του Robert Frost. Το μονοπάτι πάντα ήταν ένα όταν γυρίζεις πίσω να το δεις, ξεχνάς τις δυσκολίες της επιλογής και τη στιγμή. Φαντασίωνε σε τα άλλα μονοπάτια, ωραιοποιείς τις επιλογές. 

Αρα γυρνάς πίσω βλέπεις τις επιλογές σου και αποδέχεσαι απλά ότι ήταν αυτές που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα, τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο? Ξέρεις ότι στο μέλλον θα έχουν την ίδια σημαντικότητα όταν τις βλέπεις σαν παρελθόν. Πάντα θα μένει κάποιο μονοπάτι αταξίδευτο...

Έτσι το επόσταρα στο τούιτερ όταν μου ήρτεν η έμπνευση μετά που μια κουβέντα που είχα στο τουίτερ. Είχα τσιάλα να πώ? Ναι είχα! Γιατί δεν τα είπα? Επειδή εβαρκούμουν να προσθέσω και άλλα ποστς πάνω στο θρέντ και να πιένω συνέχεια πάνω κάτω... Υπάρχει λόγος να τα πω? Όχι Άρα? Εν να τα πώ τωρά... 🙃

Θα ξεκινήσω με τούτον, ένα ιλουστρέσιον του ποιήματος που μια σελίδα που μου άρεσκεν και αρέσκει μου γενικά αν και κάποτε χάνει το πραγματικό νοήμα που κάποια πράματα και δια τους μιαν δική του ερμηνεία! Έχει και μπλογκ και διάφορα άλλα, αλλά έχει προχωρήσει σε άλλα προτζεκτς από το 2018 αρα η σελίδα βρίσκεται σε hiatus (Κάποιος να μου το μεταφράσει στα ελληνικά τούτον πλις...)

Η σελίδα αυτή: Zen pencils

Το illustration αυτό:

Γενικά το νόημα που διουν αρκετοί 'φιλοσοφήμενοι' εν ότι ποτέ ο σκοπός εννεν καθαυτού ο προορισμός αλλά το ταξίδι και οι επιλογές... Τα μονοπάθκια... Θενκιου βερυ ματς εν να μου πείτε τωρά...  (Ιθάκη, The road not taken, Οδύσσεια, Ο αλχημιστής). Έτσι και εγώ έρκουμε να δώσω μια δική μου ερμηνεία τι προκύπτει μεταξύ της Αρχής και του Τέλους, τούλαχιστον για το τέλος που είμαστε σχεδόν σίουροι... το τίποτε! Ναι ναι ξέρω το αρκετά νιχηλιστικό αλλά...

*enter dramatic scene*

ΖΩΗ! Στάσου περίμενε δεν είναι αυτό που νομίζεις... Τα φαινόμενα απατούν... Εγώ και ο ΘΑΝΑΤΟΣ είμαστεν απλά φίλοι... Ήταν μια αδυναμία της στιγμής... Δεν τον αγαπάω... Είναι γνωριμία απο τα παλία...

*end scene*

Ντάξει ρε μεν φωνάζετε θα σας το κάμω και τούτο ανάλυση σε άλλο ποστ. Πέτε μου τις απορίες σας να σας τις λύσω! Εγώ που τα έλυσα ούλα ως τωρά...🙃 Optimistic Nihilism δύο λέξεις που δεν θα έπρεπε να ήταν ποτέ μαζί αλλά είναι...! Οπως τα ρομαντικ λαβ στοριις 

Η ζωή μας εν ένας δρόμος, ένα μονοπάτι που περνά μέσα που ένα πυκνό δάσος, με αποφάσεις, επιλογές και 'διχάλια' η αρχή μια και το τέλος ένα. Εν πυκνό το δάσος και ανηφορικό το μονοπάτι (ε αφού εν δύσκολο εν να μεν ήταν...) όμως εν θωρείς μπροστά που σε παίρνει το ένα μονομάτι ή το άλλο, άλλα επίσης ούτε αμαν γυρίσεις να δεις πίσω θωρείς που θα σε έπερνε το ένα ή το άλλο μονοπάτι άκριβως μόνο στο περίπου είσαι πιό ψήλα αλλά το δάσος εν πάλε τσιαμέ! (εκουράστηκα να γράφω εμάγκωσα... θα συνεχίσω να το γράψω άλλη ώρα... ελπίζω να θυμούμε τι έγραψα πριν...). Άρα εν αξίζει να ξοδέφκεις 'δευτερόλεπτο' που τον υπόλοιπο σου χρόνο να σκέφτεσε ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα στο παρελθόν αν έπερνες διαφορετικές επιλογές και μονοπάτι. Να χάνεσαι, να αναπωλείς, να ονειρέυκεσε σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν αν έπιανες το άλλο μονοπάτι στο διχάλη που ήβρες μπροστά σου κείνει την ημέραν και την άλλην και την άλλην! Και να κουβαλάς μαζί σου τις σκέψεις, εν έχουν φυσικό βάρος αλλά... ντάξει  κατι έχουν αφού χρειάζεται ενέργεια άρα πρέπει να έχει και κάποια αποιροελάχιστη μάζα σίουρα όι μηδέν... (e=mc2), διανοητικά όμως σίουρα βάρουν και βαρούν πολλά μερικές φορές γι'αυτο άφηστες πίσω, φύλαξε τες, γράψε τες και βάρτες κάπου άλλου εκτος που τον νου σου και άφηστε τσιαμέ!

Μεν το συγχίζετε όμως με το να θωρείς το παρελθόν να αναγνωρίζεις τα λάθη σου έτσι ώστε να βελτιωθείς... αν θέλεις... Γενικά οι άνθρωποι νομίζω εν και αλλάσουν πραγματικά *drop favourite quote* 'People never change they just become more of who they really are' μαντέψετε πόθεν ένει... 

Και η άλλη μου έκφραση 'Regression to the mean' που την χρησιμοποιώ για τούτο τον σκοπό μεταφορικά! Μεν πέσετεε πάνω μου να με φάτε φανμποις και φανγκερλς της στατιστικής αφήστε τους πυρσούς και τις τσουγκράνες στην πόρτα πριν να μπείτε... αφήστε με να εξηγήσω! Όσο και να προσπαθεί κάποιος να αλλάξει κάποια πράματα στον εαυτό, ότι τραγικό και να του συμβεί και να αλλάξει ακραία προς το θετικό ή το αρνητικό του σε μεγάλο βαθμό, πάντα θα πιάνεις τον εαυτό του να επιστρέφει αργά αργά και σταθερά κοντά στην αρχική του μέση/θέση. 

Και πάντα πιο έυκολο να τονώσεις τα θετικά σου παρά να εξαλίψεις τα αρνητικά σου. Τεκμηριωμένο απο ψυχολογικής και εξελιχτικής άποψης. Εν και θέλετε να σας το αναλύσω / εξήγησω εννέν? Πιστέυκετε με? Τέλεια! (Ντάξει... άλλο ποστ...)

Εξεκίνησα να γράφω το Memento Mori, ελπίζω να προλάβω επείδη έχει deadline...

Γιατί γράφω τούτο το πόστ?

Επειδή δαμέ σε τούντο μπλογκ εν να έβρετε το δικό μου 'δρόμο', το 'προσωπικό' ημερολόγιο του Μέαντο, τον 'διαλογισμό' του ή έτσι το θωρώ εγώ τελοσπάντων. Επίσης λαλούν να είσαι προσεκτικός για ότι ποστάρεις στο ίντερνετ, ότι και να ανεβάσεις στο ίντερνετ μηνίσκει για πάντα εν 'χάνεται' ποτέ! Ντάξει κυριώς για αρνητικά πράματα αλλά έλπίζω να έχουν δίκαιο... 🙃  

Α! και ναι το όνομα του μπλογκ εν που τούτο το ποιήμα όσοι δεν το εκαταλάβαν... Με τούτη την σκέψη εξεκίνησε τούτο το ποστ...

Θέλω να γράψω και άλλα? 

Ναι! 

Λύφκουν ποτέ οι σκέψεις (Δέτε πρώτο ποστ?!)? 

Οχι! 

Να γράψω και άλλα? 

Οχι!

Πρέπει να το κάμεις εντιτ?

Ναι! Κάπου λείπει ένα 'της' είμαι σίουρος...

Θα το κάμεις?

Όχι!🙃

Γιατί τα γράφεις τούτα?

Για όποιον θέλει να 'ακούσει'!

Meando signing off