Ο Μαύρος σχύλος που με ακολουθά που έγινε μανδύας τελικά...

Έχει καιρό που κάθετε τούτο το ποστ μες τα ντραφτ μου άχαρο και μισοτέλειωτο... Μετά που μια συζήτηση μαντέψετε που... ήβρα το θάρος? την έμπνευση? την ενέργεια? να το ξεκινήσω και να το τελειώσω...

Ντάξει τούτος εν ένας άλλος όχι τόσο 'Σίριους'  μαύρος σχύλος αλλά εν να πιάσετε το νόημα...

Ο Winston Churchill και ο μαύρος σχύλος που τον ακολουθούσεν όπως ο ίδιος το επεριέγραφε και πριν που τούτον επίσης και ο Samuel J. (γκριμ ντογκ) και εν μια τέλεια παρομοίωση για εμένα. Άρεσκεν μου πολλά ήθελα να γράψω για τούτο όσπου και ήβρα τη δική μου!

Εγώ νιώθω τον σαν ένα μανδύα που κουβαλώ πάντα πάνω στη ράσχιη μου αλλά με δική του 'θέληση'... Άμαν τον φορίσεις εν τον φκάλεις... εν μπορείς να τον φκάλεις... Πάντα τσιαμέ... πάντα να τον κουβαλάς... και πάντα να σε 'ακολουθά'... και που τον πολύ τσαιρό εν του διας σημασία, ξεχάνεις τον κάπως, ξεχάνεις το βάρος του αφου το κουβαλάς συνέχεια μαζί σου και εν ελαφρύς πλέον. 

Φάσης φάσης άμαν έχει κανένα αερούι ή καμιά κακοκαιρία νιώθεις τον νασε τραβά να βαρηνίσκει, ξύπνα σου αισθήματα και αναμνήσεις.  Και αμαν πολλίνει η κακοκαιρία 'ξύπνα' η κουκούλα του... Σιγά σιγά ανεβαίνει πάνω και πιο πάνω... καλύφκει σου το κεφάλι να σε 'προστατέψει', και ανεβαίνει τσιάλο καλύφκει σου το πρόσωπο κάτω που την σκιά του... Μεταμφιέζει σε, κρύφκει σε που τον υπόλοιπο κόσμο να μεν σε καταλάβει, να μεν σε βλέπουν αλλά κρύφκει σου και το φώς, κρύφκει σου τη μεγάλη εικόνα, περιορίζει την εικόνα που θωρούν τα μάθκια σου, κρύφκει σου το μονοπάτι. Και ξεκινά να βαρυνίσκει που τα νερά και τις κακοκαιρίες άμαν εν προλαμβένει να στεγνώσει. 

Πρέπει να φκαίνεις έξω να αποροφάς την κάθε ηλιαχτίδα του ήγιου που βρίσκεις, να σταματάς σε κάθε μικρή φωθκία που βρίσκεις στην άκρια του δρόμου που τη βρίσκεις αναπάντεχα αλλά και συχνά στον δρόμο σου χωρίς να το καταλάβεις, να δέχεσαι το ζεστό αεράκι του καλοκαιριού και η λύση πάντα να κινείσαι και ποτέ να σταματάς.

Πάντα υπάρχει ελπίδα μεν σταματάς ποτέ, η συμβουλή μου? δοκίμαστα τα πάντα που γιόγκα ως καινούρκες αφμιλεγόμενες μεθόδους ψυχολογίας εν ηξέρεις ποτέ τι θα σου κάτσει και αν θα πετύχει και πόσο θα πετύχει. Συνέχισε ώσπου να έβρεις το 'φάρμακο' σου ξανά και ξανά.

Γράφω το τούτο το ποστ μια ηλίολουστη και φωτεινή μέρα, απλωμένος μες στα γρασίθκια στον ανοιξιάτικο ήγιο με το θαλασσινό άερουιν να περνά που μες τα μαλλιά μου, δίπλα που μια φωθκιά, μια ξεχωριστή χαρά να την πω. Με κανένα βάρος πάνω μου...

Ακολουθώντας τη Χαρά

Meando signing off