Dipped my toes in a sea of emotions I promised would never swim again

Ξεκινώ να τα γράψω χωρίς να ξέρω ακριβώς πως να τα γράψω και αν θέλω να τα γράψω. Εν να μου πεις τι το διαφορετικό που ούλες τις άλλες φορές... Πφφφφ

Γιατί τα γράφω? Βοηθά? Μερικές φορές? Αν και μια φίλη επιμένει να τα γράφω σε χαρτί και ότι εν κρίμα αν χρειαστεί να πρέπει να κρούσω το PC μου για το 'τελετουργικό'. Κρούζεις τον θύμο και την απογήτευση σου μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αν ακούσεται στις ειδήσεις για κάποιο που έκρουσεν το PC του μες τούντες μέρες εγώ είμαι

Ντάξει τα δικά μου τωρά εννεν θυμός εν απογοήτευση... κάπως... Μες το νου μου έχω τα γενικά ότι τα πράματα αμαν τα βρίσκεις τσείνο ένει ήβρες το έχεις το παεις πάρακατω. Το νοήμα όμως νομίζω πλέον εν να τα βρίσκεις και να τα χάνεις και να τα ξαναβρίσκεις με τον εαυτό σου, τα θέματα σου και με τους άλλους όπου και όποτε χρειαστεί.

Η παγίδα που πέφτω συχνά όμως? Το να γυρέφκω μια λογική απάντηση σε ένα συναισθηματικό 'πρόβλημα'... Και δώστου τα σενάρια και οι αναλύσεις να πήενουν και να έρκουντε, εσωτερικοί μονολόγοι... σύνηθως είμαστε θκύο, fun fact εν έχουν ούλοι οι ανθρώποι εσωτερικό μονόλογο... ΣΟΚ! Και ξεκίνα το λογικό διάγραμα που το προβλημά και σαν ρίζες κατεβένουν κάτω οι επιλογές τα παράλληλα σύμπαντα με την κάθε επακόλουθη επιλογή σαν τις ρίζες ενός δέντρου. 

Η απογοήτευση πρώτα που τον εαυτό μου και δεύτερα που τους ανθρώπους, κείνους που επιλέγεις να δώσεις την ενέργεια σου, τον χρόνο σου, τη μοναδικότητα σου. Μπορεί και να φτέσειν οι προσδοκίες μου, χαχαχα ανθρώπος που σίρνει το zero expectations zero dissapointment ποτσεί ποδά να λαλεί τούντο πράμα, μπορεί να φταίει ο τρόπος που 'επικοινωνώ', μπορεί να φταίει ο νους μου που βουρά, μπορεί να φταίει που θέλω απαντήσεις σε πράματα που δεν έχουν απάντηση, σίουρα τριγκάρουμε και κάποια πράματα που το παρελθόν ξήνουν πληγές αλλά και πάλε. Και 'απομονόνουμαι' για να μειώσω τον θόρυβο και τους περισπασμούς που το πρόβλημα γιατί 'πρέπει' να το λύσω... Εν έχουν ούλα τα προβλήματα λογική λύση... Και ξεκινά και αρέσκει μου τούτη η 'ησυχία' και η αποκοπή που τον υπόλοιπο κόσμο και μετά θυμούμαι ότι υπάρχει λόγος που είμαστε κοινωνικό ζώο... Εξεκίνησα με το να μοιράζουμαι κάποια που τα συναισθήματα μου μετά να τα θάφκω μετά να τα ξαναμοιράζουμαι και συνεχίζει ο κύκλος.

Νιώθω ότι τον τελευταίο καιρό ήμουν κάπως ανειλικρινής με τον εαυτό μου και γενικά στα τελευταία ποστ μου ακροβατώ μεταξύ της ειλικρίνιας και του πόσο θέλω να εκτεθώ στην αλήθκια και στο να τα μοιραστώ αν και εν κάπως μονόπλευρο το μοίρασμα και κάπου δαμέ ξεκινώ να κάμνω σκέψεις αν θα ποστάρω τούντο σεντόνι που έγραψα πάλε...

Meando signing off

Υ.Γ.1 Την απάντηση που ήβρα που ήταν ήδη τσιαμέ εδώ και καιρό εν μου άρεσε αλλά θα τη δεκτώ it is what it is

Υ.Γ.2 Τούτο που βάλω άκυρα και ανούσια χρονικά περιθώρια χωρίς βάση και αιτιολογία σε διάφορα πράματα πχ 30 μέρες, 1 πανσέληνο, 3 μηνύματα, 30 χιλιόμετρα, 3 λέξεις πρέπει να το κοιτάξω...