A Road Not Taken

Ξεκινώ να τα γράψω χωρίς να ξέρω ακριβώς πως να τα γράψω και αν θέλω να τα γράψω.  Εν να μου πεις τι το διαφορετικό που ούλες τις άλλες φορές... Πφφφφ Γιατί τα γράφω? Βοηθά? Μερικές φορές? Αν και μια φίλη επιμένει να τα γράφω σε χαρτί και ότι εν κρίμα αν χρειαστεί να πρέπει να κρούσω το PC μου για το 'τελετουργικό'. Κρούζεις τον θύμο και την απογήτευση σου μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αν ακούσεται στις ειδήσεις για κάποιο που έκρουσεν το PC του μες τούντες μέρες εγώ είμαι Ντάξει τα δικά μου τωρά εννεν θυμός εν απογοήτευση... κάπως... Μες το νου μου έχω τα γενικά ότι τα πράματα αμαν τα βρίσκεις τσείνο ένει ήβρες το έχεις το παεις πάρακατω. Το νοήμα όμως νομίζω πλέον εν να τα βρίσκεις και να τα χάνεις και να τα ξαναβρίσκεις με τον εαυτό σου, τα θέματα σου και με τους άλλους όπου και όποτε χρειαστεί. Η παγίδα που πέφτω συχνά όμως? Το να γυρέφκω μια λογική απάντηση σε ένα συναισθηματικό 'πρόβλημα'... Και δώστου τα σενάρια και οι αναλύσεις να πήενουν και να έρκουντε, εσωτερι...

Περνώ έξω που ένα κέντρο αποκατάστασης...  Βλέπω μια γυναίκα να κρατά το κεφάλι της κόρης της πάνω σε ένα αναπηρικό, πέριπου στην ηλικία μου ίσως λίγο πιο μιτσιά... ποττέ δεν ήμουν καλός με τις ηλικίες..., ανοικτή η πόρτα του αυτοκινήτου και να βλέπει μέσα ότι θέλει να πιάσει τα πράματα της. Γυρίζει βλέπει με και χαμογελά αμέσως φκάλω τα ακουστικά χαμογελό και πλησιάζω εν την αφήνω να με ρωτήσει ρωτώ πρώτος Do you need help? Στα αγγλικά γιατί εφένουνταν ξένοι. Yes please can you help? Of course. You are a knight in a shinning armor. Yes I am and they say chivalry is dead αστιέφκω πίσω, γελοίν και οι θκυό. Κοντέφκω και μετά που λιες οδηγίες και logistics θέματα ρωτώ Can I touch your head? Yes λαλεί μου. Λια δευτερόλεπτα εχριάστηκε ούτε λεπτό για κάτι τόσο αυτονόητο και απλό να μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά. Έρκετε πίσω η γυναίκα στέκεται πίσω και βοηθάμε να κουμπίσουμεν απαλά το κεφάλι της κόρης της πάνω της. Πάλε ευχαριστίες και χαμόγελα. Φέφκωντας θέλωντας να σπάσω την έντα...

Γεια! Καιρό να σε δούμε! Κάπου στους 2 μήνες...  Ναι 2 μήνες εν πολλήν? εν λίον? 2 χρόνια? Είσουν μπίζι? Ναι πολλά! Ινταπου γίνετται? Ούλα καλά? Ναι μια χαρά! Κάτι επαναλαμβανόμενα μοτίβο... Κάποιους κύκλους που δυσκολεύκουμαι να σπάσω και να φκω που μέσα... Κάτι πράματα που προσπαθώ να κόψω... Κάτι πάνω κάτω... Κάτι βράστη κρύο... Κάτι περιπάτους μες τον νου... Μια μικρή ενόχληση στο κέντρο αρίστερα... Ωωω μα εσυ που τα θωρείς ούλα και αναγνωρίζεις τα πριν να ερτούν, εσυ που τα ανάλυσες ούλα, που έχεις απαντήσεις σχεδόν για τα 'πάντα'? Ναι εγώ... Και οί ούλα... Θωρώ τα εν τσιαμέ αναγνωρίζω τα ξέρω που πάσειν την κατάληξη τους, το συναίσθημα που θα αφήσουν πίσω... Αφήνω τα όμως... Για μια ακόμα τελευταία τελευταία ευκαιρία... Γιατί? Γιατί εν χρωστώ τίποτε σε κανέναν πλέον... Απλά παίρνω τα 'ρίσκα' μου... Κάμνω μια 'βόλτα' να δω αν άλλαξε κάτι... Έλα μεταξύ μας τωρά... Αρέσκει σου έννεν? Ναι θυμούμαι πράματα, φέρνω αναμνήσεις πίσω... Νιώθω κάπως πιο ζωντανός... Μ...

Στέκεσαι στη γραμμή. Πρώτη φορά. Η καρκιά κτυπά δύνατα η αναπνοή κοφτή και γλήορη όι όπως πρέπει. Ενθουσιασμός... αγωνία... άγχος... φόβος... ανυπομονησία... αμφιβολίες... Being scared isnt a bad thing. Fear has brought me this far... Κάμνεις το πρώτο βήμα και μετά έρκεται το δεύτερο και μετά το επόμενο και το επόμενο βρίσκεις το ρυθμό... Έκαμες το αρκετές φορές? Ναι επροετοιμάστηκες αλλά εν παίζει ρόλο... απέτυχες ξανά και ξανά αλλά είσαι δαμέ... κάθε φορά διαφορετική κάθε μέρα διαφορετική... Σκέψεις... Μεν ξεχάνεις να αναπνέεις... Δεξί αριστέρο... Ένα δύο τρία... Εν εύκολο έχω το... Γιατί εν συννεφκιασμένα σήμερα? Που εν οι άλλοι? Κείνος τι να σκέφτεται? Ωραίο τραγούδι πάμε... Να πιώ νερό? Εν διψώ αλλά πρέπει? Είμαι στη μέση... Που εν το ακουστικό? Γιατί εν τόσο δύσκολο? Πάλε φωτογραφία? Πολλή πλαστικό σήμερα... Πάω και κείνος έρκεται... Τι να κάμνουν οι άλλοι άραγε? Πόσο έμεινε?  Κούραση...  *Κενό*  Δαμέ είμαι έν έφυα... Γιατί είμαι δαμέ? Εν έπρεπε να έρτεις... Εν είσο...

Μια σειρά τεσσάρων επεισοδίων, η ιστορία ενός δεκατριάχρονου και της οικογένειας του που την οπτική κυρίως του γιού και του παπά για τη δολοφονία ενός κοριτσιού που τον γιό.  Επροκάλεσε χαμόυλη στο διαδίκτυο, α ρκετοί με ωραία και σωστά επιχειρήματα και ανησυχίες και άλλοι με το κοντό και το μακρύ τους για διάφορα ηλίθια θέματα με τη σειρά. World is covered by our trails Scars we cover up with paint Watch them preach in sour lies I would rather see this world through the eyes of a child Through the eyes of a child Darker times will come and go Times you need to see her smile And mothers' hands are warm and mild I would rather feel this world through the skin of a child Through the skin of a child When a human strokes your skin That is when you let them in Let them in before they go I would rather feel alive with a childlike soul With a childlike soul Please don't leave me here... Η τελευταία σκηνή δια σου την όπως το τρένο συναισθηματικά με τη συνοδεία τούτης της μουσικής. Ο πα...