Μια νύχτα χωρίς φεγγάριν...

 

Δύο αρβύλες σταματούν τα βήματα μου...

Τη νύχτα πριν να απολυθούμε έρκετε ένας σειράς και λαλεί μου 'Ρε Μ θαυμάζω την υπομονή σου, αν είμουν εγώ θκύο χρόνια εν θα άντεχα πάντως' Ευχαριστώ ρε Α λαλώ του και γυρίζω και φέφκω... 

Τι άλλο θα μπορούσα να πω σκέφτουμαι σήμερα? Ευχαριστώ... για το πρώτο μάθημα στην υπομονή?! Θα ακολουθήσουν και άλλα...' 

Beware the wrath of a patient man... or woman J.D.

Απεικόνιση της Οργής από τις 7 θανάσιμες αμαρτίες να ξυπνά μέσα στο δάσος και να κρούζει τα 'πάντα'!!! Ναι εν και τούτη δική μου...

Είμαι σίουρος... ότι ξέρετε για τις 7 θανάσιμες αμαρτίες κυρίως που την οπτική του Χριστιανισμού (Pride, greed, wrath, envy, lust, gluttony and sloth, εν πιο κουλ τα αγγλικά ονόματα...)  που εν μια γενική κατηγοριοποίηση των πραμάτων που αντιτίθουντε των αρετών... και οι αρετές 7 τύχαιο! (chasity, temperance, charity, diligence,patience, kidness and humility, διαχρονικά με διάφορες παραλλαγές και αριθμούς) που ήρταν να δημιουργήσουν την τέλεια 'ισορροπία'. Ναι εν το είδαμε ποτέ τούτο με τις ισορροπίες και σε άλλες θρησκείες... Εγώ εν συμφωνώ με τούτες αλλά με μια παραλλαγή τους τη Στωική που είναι αυτή wisdom, courage, temperance, justice. 

Τι ήρτεν πρώτα η αμαρτία ή η αρετή στον 'άνθρωπο'?

Με τις αμαρτίες για μένα προσωπικά να αντικατοπτρίζουν την ανθρώπινη ζωώδη φύση και ένστικτα μας (το πιθικουίν) και τις αρετές την απάντηση σε τούτα, οι αρετές η ανθρώπινη συνειδητή προσπάθεια. Αλλά και πάλε στο τέλος πρέπει να κρατάς τη 'δική' σου ισορροπία και για να έχεις ισορροπία εν σήμαινει ότι πάντα πρέπει να είσαι στη μέση της γραμμής, εξαρτάτε πόσο βάρος έχουν τα άκρα σου. Και άμαν αλλάσουν τα βάρη στα άκρα? Να αλλάσεις το σημείο! Ακολουθώ το πάντα και πιστά? Όχι ΑΛΛΑ προσπαθώ και εν δύσκολο!

Εν θα σας κουράσω περί ηθικολογίας και αρετών, ούτε με τα πως, που και τα γιατί των ανθρώπινων συμπεριφορών και καταστάσεων και τι 'κουβαλώ' μαζί μου που κείνα τα θκυο χρόνια. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει αρνητικότητα/σκοτεινότητα (εν έχω ιδέα αν υπάρχουν τούτες οι λέξεις) ή ντρέπουμαι ή φοούμαι να τα αντιμετωπίσω ή να εκτεθώ. Ο καθένας με τους 'δαίμονες΄του. Θεωρώ ότι δεν έχουν κάτι θετικό να προσφέρουν με το να τα αναφέρω κυρίως για εμένα αλλά και όποιο πιθανόν να τα θκιεβάζει, τουλάχιστον όχι σήμερα τωρά που τα γράφω. Θα μιλήσω μόνο για την υπομονή ένα που τα καλύτερα αλλά ίσως και χειρότερα χαρακτηριστικά να έχει ένας άνθρωπος νομίζω για εμένα. 

Τι είναι η υπομονή? Τι η επιμονή και τι η έμμονη?

Για εμένα. Η υπομονή βοηθά σε να περάσει μια 'περίοδος' ένα χρονικό πλαίσιο να κρατήσεις ένα 'βάρος' αλλά επίσης μπορεί να σε παγιδεύσει σε καταστάσεις θεωρώντας το ότι εν το πιο σωστό να κάμεις ενώ δεν είναι, να 'μαρτυροποιήσε' να 'θυσιάζεσαι' πιστεύκωντας ότι είναι το 'σωστό', επίσης σε απραξία και χαμένες ευκαιρίες. Η επιμονή εν κάτι πιο ενεργητικό έχεις ένα στόχο εφικτό, σωστό, αληθινό και κίνησε προς κείνο. Και μια λεπτή γραμμή (όπως σε πολλά άλλα πράματα) διαχωρίζει την επιμονή που την εμμονή σε ένα στόχο που δε σου κάμνει πλεον 'καλό' συνεχίζει να κινήσαι προς κείνο επειδή 'εξεκίνησες' να πάεις.

Θέλω να πιστεύκω ότι σαν άνθρωπος έχω ατέλειωτα επίπεδα υπόμονης σε τρομακτικά επίπεδα μερικές φορές και σε ανθρώπινες συμπεριφορές και σε καταστάσεις, τουλάχιστον έτσι μου λαλούν διάφοροι που με ξέρουν και διερωθκιούντε που τα 'φυλάω' τούτα ούλα, που ήρταν έμφυτα λόγο χαρακτήρα θέλω να πιστέυκω αλλά και ενισχυθήκαν λόγο 'μαθημάτων' τη ζωής, ίσως και παραπάνω από ότι πρέπει. 

Και γι' αυτό νιώθω τις στιγμές που χάνω την υπομονή μου και 'θυμώνω' ότι 'χάνω' και απογοητεύκουμαι, το αίσθημα μιας μεγάλης 'ήττας' που αφήνει και ένα πολλά πικρό συναίσθημα μετά να περιφέρεται, η ευθύνη πάνω μου και σε κανέναν άλλο! Οι λόγοι? Κυρίως ένας που χρησιμοποία σχεδόν όλα τα αποθέματα μου όσο απίθανο και αν ακούετε για κάτι που εν 'ατέλειωτο' και απλώς μηνίσκει το υπόλοιπο για τους υπόλοιπους και τα υπόλοιπα και δε γίνεται να το κάμω διαφορετικά για εμένα. Είναι άδικο? Ναι Το μετανιώνω? Όχι?! Τι κάμνω? Αναγνωρίζω το, παραδέχουμαι το, μερικές φορές απολογούμαι και βρίσκω άλλους 'μηχανισμούς' για να επεκτείνω τα αποθέματα υπομονής μου και να έβρω καινούργιες ισορροπίες.

Θέλω να κλείσω το ποστ με τούτο, ότι θεωρώ τον εαυτό μου κάτι μεταξύ προβληματικού, 'ψαγμένου', προβληματισμένου και 'φιλοσοφημένου'. Που με τοποθετώ εγώ? Αλλάσει και άλλαξεν με τις διάφορες φάσεις της ζωής μου και πάλε δεν είμαι σίουρος με ακρίβεια που πάνω στο 'ματριξ' θα με τοποθετούσα σήμερα. Το μόνο σίουρο είναι ότι το ξέρω και προχωρώ με τούτο στο χέρι και με κείνα, όσα 'ήβρα' ως τωρά και σίουρα εν τα έλυσα ούλα...

Τούτα που ήβρα η δική μου 'πυξίδα' για τον δικό μου 'Βορά' και ο μαγνητικός ξέρουμεν ότι ταράσει με τα χρόνια... ελαφριά μεν αλλά ταράσει... Και ο Βοράς εννεν τοποθεσία αλλά κατεύθυνση... Καμιά φορά μπορεί να περνάς και που κάποιο άλλο μαγνητικό πεδίο, ούλον ίσχια όσπου να φκεις!

Υπόσχουμαι το επόμενο ποστ θα είναι σύντομο, λάιτ και πιο 'ψυχαγωγικό'! κάπως... όπως το πάρει ο καθένας...καλαν εν και γούστα...

P.S. Εν θυμούμαι αν κείντην νύχτα εν είχε φεγγάριν...

Meando signing off