Μεταξύ δύο κόσμων

Έχει μέρες που προσπαθώ να γράψω ένα πελάρικο ποστ αλλά δε βρίσκω κάτι να γράψω. Ίσως επειδή εν πιο εύκολο και άμεσο να τα γράψω και να το μοιραστώ στο τουίτερ. Νοιώθω ότι έπεσε πολύ σοβαρότητα και προβληματισμός και κοσμοθεώρηση στα τελευταία ποστ... Ε καμία αλλαγή! Συνεχίζω και γράφωντας τούτο... Αν και έχει άλλα πράματα που θέλω να πω τα αφήνω στην άκρια προς το παρόν...

Είδα ένα ποστ στο τούιτερ που έκαμνε το έξης ερώτημα που παρόλο που υπάρχει μια ταύτιση μαζί του δεν εσταμάτησα πότε πριν να το σκεφτώ σαν ερώτημα και να δώσω μια απάντηση και γιαφτό κάμνω τούντο ποστ! Τζαλεντζ αξέπτετ! 

''Έχωντας βιώσει και τα δύο, δεν είμαι σίγουρη ποίο είναι χειρότερο? τα έντονα συναισθήματα ή η απουσία τους.''

Η αιώνια σύγκρουση

Συναισθήματα είναι και τα θετικά και τα αρνητικά κείνα που μας διαμορφώνουν κυρίως σαν ανθρώπους, που τη δική μου οπτική, εν τα αρνητικά εν και κείνα που μας στιγματίζουν παραπάνω και έχουν πιο μακροχρόνια επίδραση ίσως και δια βίου στον τρόπο ζωής μας και τον χαρακτήρα μας. 

Αν και το βιώμα τους μερικές φορές είναι ανυπόφορο, έντονο, καταστροφικό και ισοπεδωτικό αμάν το ανακαλείς στη μνήμη σου, τα γεγονότα, εν έρκετε πίσω το αρνητικό συναίσθημα στην ίδια ένταση ενώ με τα θετικά συναισθήματα εν πιο έντονο το συναίσθημα όταν ανακαλείς ωραίες αναμνήσεις. Τα θετικά εν κείνα που οι αναμνήσεις τους κάμνουν μας να ελπίζουμε να προσπαθούμε και να τα κυνηγούμε για να τα ξαναβιώσουμε και για να ξέρουμε ότι είμαστε στον σωστό δρόμο.

Το ιδανικό, όπως σε ούλα τα άλλα, στο σημείο που βρίσκεις τη δική σου ισορροπία και νοιώθεις καλά και μια συνεχείς προσπάθεια να μηνίσκεις τσιαμέ. Το πρόβλημα αμαν κρούσεις που αρνητικά συναισθήματα είναι να έβρεις ξανά την ισορροπία σου και ότι μπορεί να μεν την έβρεις ποτέ ξανά. Είμουν και συνεχίζω να είμαι συναισθηματικός, παραπάνω από ότι πρέπει και θα ήθελα, με ανθρώπους, ιδεές, πράξεις και καταστάσεις απλώς πλέον ξέρω να το διαχειρίζουμαι και δυστυχώς πιάνω τον εαυτό μου μερικές φορές να βρέθουμε στο άλλο άκρον, το κόστος που πληρώνω για τα προηγούμενα, γιατί ούλες οι επιλογές μας και τα πράματα έχουν κόστος το ένα ή το άλλο.

Και έρκεσαι στο σήμερα και ξέρεις ότι τα θετικά συναισθήματα αν και κάπως πιο φευγαλέα εν κείνα που διούν νόημα στη ζωή τα αρνητικά εβιώσες τα και θύμασαι τα σαν ανάμνηση πως ένει και προσπαθείς να τα αποφύγεις να τα αναγνωρίσεις μόλις ξεκινήσουν για να μεν ακολουθήσεις το ίδιο μονοπάτι. Υπόλογιζεις και παίρνεις τα ρίσκα σου, εκτίθεσαι ξανά για να δεχτείς θετικά συναισθήματα στην πιθανότητα αρνητικών συναισθημάτων με τα αποθέματα που έχεις στην κάθε χρονική περίοδο για να μπόρεις να πείς στο τέλος ότι έκαμες τις περιπέτειες σου. 

Εξεκίνησα να γράφω με την απάντηση στον νου ότι τα έντονα εν το χειρότερο. Τελειώνοντας το γράψιμο εν είμαι τόσο σίουρος. Τι με έκαμε να αλλάξω γνώμη? Το ότι τα γράφω ίσως και ότι καθώς το γράφω κάμνω και μια μικρή αναδρόμη στις αναμνήσεις που συνδεούντε με κάποια που τα πιο έντονα συναισθήματα μου και αρνητικά και θετικά. Και στην τελική εν κείνα που με εκάμαν να είμαι ότι είμαι σήμερα. Και το κείνο αρέσκει μου! Καλάν τις περισσότερες φορές...

Μιά αιώνια διαμάχη μεταξύ του νου και της καρδιάς. Ακόλουθας τον νου και όπου σε παίρνει παρασύρεσαι και που την καρδία. Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς. Κάμνεις τις επιλογές σου συνειδητά και προχωράς.

Meando signing off