A Road Not Taken

Στέκεσαι στη γραμμή. Πρώτη φορά. Η καρκιά κτυπά δύνατα η αναπνοή κοφτή και γλήορη όι όπως πρέπει. Ενθουσιασμός... αγωνία... άγχος... φόβος... ανυπομονησία... αμφιβολίες... Being scared isnt a bad thing. Fear has brought me this far... Κάμνεις το πρώτο βήμα και μετά έρκεται το δεύτερο και μετά το επόμενο και το επόμενο βρίσκεις το ρυθμό... Έκαμες το αρκετές φορές? Ναι επροετοιμάστηκες αλλά εν παίζει ρόλο... απέτυχες ξανά και ξανά αλλά είσαι δαμέ... κάθε φορά διαφορετική κάθε μέρα διαφορετική... Σκέψεις... Μεν ξεχάνεις να αναπνέεις... Δεξί αριστέρο... Ένα δύο τρία... Εν εύκολο έχω το... Γιατί εν συννεφκιασμένα σήμερα? Που εν οι άλλοι? Κείνος τι να σκέφτεται? Ωραίο τραγούδι πάμε... Να πιώ νερό? Εν διψώ αλλά πρέπει? Είμαι στη μέση... Που εν το ακουστικό? Γιατί εν τόσο δύσκολο? Πάλε φωτογραφία? Πολλή πλαστικό σήμερα... Πάω και κείνος έρκεται... Τι να κάμνουν οι άλλοι άραγε? Πόσο έμεινε?  Κούραση...  *Κενό*  Δαμέ είμαι έν έφυα... Γιατί είμαι δαμέ? Εν έπρεπε να έρτεις... Εν είσο...

Μια σειρά τεσσάρων επεισοδίων, η ιστορία ενός δεκατριάχρονου και της οικογένειας του που την οπτική κυρίως του γιού και του παπά για τη δολοφονία ενός κοριτσιού που τον γιό.  Επροκάλεσε χαμόυλη στο διαδίκτυο, α ρκετοί με ωραία και σωστά επιχειρήματα και ανησυχίες και άλλοι με το κοντό και το μακρύ τους για διάφορα ηλίθια θέματα με τη σειρά. World is covered by our trails Scars we cover up with paint Watch them preach in sour lies I would rather see this world through the eyes of a child Through the eyes of a child Darker times will come and go Times you need to see her smile And mothers' hands are warm and mild I would rather feel this world through the skin of a child Through the skin of a child When a human strokes your skin That is when you let them in Let them in before they go I would rather feel alive with a childlike soul With a childlike soul Please don't leave me here... Η τελευταία σκηνή δια σου την όπως το τρένο συναισθηματικά με τη συνοδεία τούτης της μουσικής. Ο πα...

- Το λογαριασμό σε παρακαλώ? - Ναι βεβαίως - Συγνώμη να σε ρωτήσω κάτι? - Ναι βεβαίως - Είσαι η Ι. η φίλη της Γ.? - Ναι - Εκάμναμεν παρέα με τη Γ. πριν 1000 χρόνια εν με θυμάσαι? - Όι - ............................................ - ............................................ - Πε της χαιρετίσματα ελπίζω να καταλάβει... - Να σε φκάλω μια φώτο να είμαστε σίουροι? - Καλό! Ένα λεπτό να ποζάρω να χαμογελάσω - *κλίκ* Μετά που 2 μέρες σε ένα ξεχασμένο τσατ... 27 Απρίλη 2012 -  Χρόνια Πολλά για τη γιορτή σου ρε! - Ευχαρίστω ρε πουλίν! 8 Μαρτίου 2025 - Δαμέ είμαι ρε πουλίν!  Όποτε θέλεις...  Φιλιά στα μούτρα! - Μα εκατάλαβες με μετά που τόσο καιρό? - Εννοείται! Πάντα ευγενικός τζιαι κούκλος! - Εγώ είμαι τούτος? - Ναί... - Καφέ? - Όποτε θέλεις! λεπτές γραμμές...

Έχει καιρό που κάθετε τούτο το ποστ μες τα ντραφτ μου άχαρο και μισοτέλειωτο... Μετά που μια συζήτηση μαντέψετε που... ήβρα το θάρος? την έμπνευση? την ενέργεια? να το ξεκινήσω και να το τελειώσω... Ντάξει τούτος εν ένας άλλος όχι τόσο 'Σίριους'  μαύρος σχύλος αλλά εν να πιάσετε το νόημα... Ο Winston Churchill και ο μαύρος σχύλος που τον ακολουθούσεν όπως ο ίδιος το επεριέγραφε και πριν που τούτον επίσης και ο Samuel J. (γκριμ ντογκ) και εν μια τέλεια παρομοίωση για εμένα. Άρεσκεν μου πολλά ήθελα να γράψω για τούτο όσπου και ήβρα τη δική μου! Εγώ νιώθω τον σαν ένα μανδύα που κουβαλώ πάντα πάνω στη ράσχιη μου αλλά με δική του 'θέληση'... Άμαν τον φορίσεις εν τον φκάλεις... εν μπορείς να τον φκάλεις... Πάντα τσιαμέ... πάντα να τον κουβαλάς... και πάντα να σε 'ακολουθά'... και που τον πολύ τσαιρό εν του διας σημασία, ξεχάνεις τον κάπως, ξεχάνεις το βάρος του αφου το κουβαλάς συνέχεια μαζί σου και εν ελαφρύς πλέον.  Φάσης φάσης άμαν έχει κανένα αερούι ή καμιά κακοκα...

Έμαθε με το τζιπιτι και φκάλει μου δάση και μονοπάθκια... Έχει κάποια πράματα που το τέλος τους δεν το προβλέπεις κυριώς το πότε για εμένα. Αν και ξέρεις ότι τα παραπάνω πράματα έχουν αρχή και τέλος. Υπάρχει σε τούντο κόσμο κάτι που έχει πιθανότητες 0% να τελειώσει? Η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις, τα πράματα που μας αρέσκουν, τα πράματα μου δε μας αρέσκουν. Πάντα το θέμα ήταν το πότε θα τελειώσει και τι επιλογές θα κάμεις ώσπου να τελειώσει και ώσπου προλαβαίνεις και τι θα 'αφήσει' πίσω. Έχει τίποτε άλλο εκτός που αναμνήσεις, εικόνες και συναισθήματα? Κάποτε βλέπεις το τέλος αργά και βασανιστικά να έρκετε να σε βρίσκει, κάποτε βλέπεις το και αγνοάς το όσπου να έρτει κείνη η στιγμή κείνο το σημείο του μη γυρισμού και κάποτε έρκεσε και βρίσκει σε που τσιαμέ που δεν τον περίμενεις και αφήνει σε χαμένο και σε άρνηση. Κάποια μπορείς να τα σώσεις? Φκάινει και τούτο το ποστ πολλά υπαρξιακό αλλά δεν είναι ούτε απαισιοδοξό... Τες πελλάρες μου είπα σας γράφω τις στο τουίτααα... Η τελευταία...